martes, 30 de octubre de 2012

de lo nuevo. Destrucción distinta.

Ni una hora con cada uno,
con todos.


                                                                          Iguales, inútiles, insatisfacción.
                                                                          Dejarlos para siempre y
                                                                           quedarme solo.
              Y uno enciende una luz
               escondida muy dentro,
               pequeña: un fuego
              diminuto.

                                     Lo noto recorrer cada una
                                                                              de mis extremidades,
                                                                                     ya lo creía perdido.
Y cuando te devuelve ese brillo
que pensabas que iba a apagarse
                  para siempre.

                                                                              UN CUBO DE AGUA HELADA.
                                                           no se si me apago o sólo me congelo,
                                                           ni pensar quiero en el desenlace.